روی ماه خدا را ببوس...

 

برای تو می نویسم ...

 

 

---

 

 

 

 

---

 

 

چه کسی می داند، شاید این فرداها هرگز از راه نرسند.

 

 

---

 

 

باور کن !

این تویی..

مسبب چشم گشودنم .. رها شدنم از رخوت ...

بهانه ام برای برخاستن ..گام برداشتن ..رفتن ٬ اما نترسیدن ..نهراسیدن ..

در باورم نمی گنجد جاری حضور همیشگی ات!

بی گمان همه زیستنم در پرتو نگاه آبی ات رنگ زندگی می گیرد .

.

.

تردید مرا ببخش ! 

 

 

---

 

 

باز هم منم و حصاری تاریک که گریزی از آن نیست و سکوتی که هرگز حتی به زخم سنگی نیز آشفته نشد  

می بینی که ..پرم از ازدحام و آشوب٬پرم از حرفهای ناگفته٬پرم از بغضهای نشکفته .. ببین درست پشت همین چشمهایی که دوستش داری اشکهایی ست که روزهاست در انتظار جاری شدنند

 سنگ نزن تاب زخم ندارم .. در برم گیر..بال که بگشایی دخترانت در آغوشت آرام می گیرند

 

 

---

 

 

ديگر ساعتي بر دست ِ من نخواهي ديد! من بعد عبور ِ ريز ِ عقربه ها را مرور نخواهم كرد! وقتي قراري ما بين ِ نگاه ِ من و بي اعتنايي نگاه ِ تو نيست، ساعت به چه كار ِ من مي آيد؟ مي خواهم به سرعت ِ پروانه ها پير شوم! مثل ِ همين گل ِ سرخ ِ ليوان نشين، كه پيش از پريروز شدن ِ امروز مي پژمرد! دوست دارم كه يك شبه شصت سال را سپري كنم، بعد بيايم و با عصايي در دست، كنار خياباني شلوغ منتظرت شوم، تا تو بيايي، مرا نشناسي، ولي دستم را بگيري و از ازدحام ِ خيابان عبورم دهي! حالا مي روم كه بخوابم! خدا را چه ديده اي! شايد فردا به هيئت پيرمردي برخواستم! تو هم از فردا، دست ِ تمام پيرمردان ِ وامانده در كنار ِ خيابان را بگير! دلواپس نباش! آشنايي نخواهم داد! قول مي دهم آنقدر پير شده باشم، كه از نگاه كردن به چشمهايم نيز، مرا نشناسي! شب بخير!● يغما گلرويي

 

 

---

 

 

 

ديريست خو گرفته ام با زندگی زمينی ام ،گمان می کردم شبيه هيچکس نيستم و زمين برای کسانيست که دلهاشان در انحصار يک عشق زمينی ست در گرو تعلقات دنيوی...

من در رويای آسمان بودم و غافل از اينکه برای رسيدن به آسمان هم، بايد از زمين گذر کرد

و اکنون زمين بستر نرميست در صبحگاهان پاييزی که مرا برای خوابی طولانی تر اغوا می کند.

 

 

---

 

 

 

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی

که يک سر مهربانی دردسر بی

اگر مجنون دل شوريده ای داشت

دل ليلی از آن شوريده تر بی

 

”بابا طاهر عريان“

 

 

 

---

 

 

... همينطور که دو دستی بالشم را بغل کرده ام  پرده را کنارميزنم و به مهتاب نگاه می کنم ..مثل هميشه بالای شاخه انار..

حرف می زنم ...

می خوانم نام رحمن را و نام تو را ..نام رحمن اشک به چشم می آورد نام تو گرما به سينه .

گوش کن ! به گمانم کسی زمزمه می کند:در سرم هوای آسمان است ..در دلم هوای تو ..

.

               .

                                   .

قياس می کنم  ! چه فاصله ايست بين من تا اين سطوري که ديگر حوصله خواندنش را هم ندارم.

امشب حرفی برای گفتن بود  ..به انتظار ..اما نيامدی!

 

 

---

 

 

سينه اش را به رکن يمانی نزديک می کند ،چشمهايش را می بندد و آرام زمزمه می کند :

                                                  ” اِلهی وَ ربّی وَمَنْ لی غَيرک “

                                                                 . 

                                                                 .

...و شمارگان باقی روزهای زندگيمان...

 

 

 

---

 

 درباره :

پروفایل مدیر : ** ایمیل مدیر وبلاگ

 

صفحه نخست عناوین مطالب وبلاگ فروردین ۸۸ اسفند ۸٥ بهمن ۸٥ آذر ۸٥ آبان ۸٥ مهر ۸٥ خرداد ۸٥ اردیبهشت ۸٥ فروردین ۸٥ اسفند ۸٤ بهمن ۸٤ دی ۸٤ آذر ۸٤ آبان ۸٤ مهر ۸٤ امرداد ۸٤ تیر ۸٤ خرداد ۸٤

ساعت سرد آسمان کتایون دریغا عشق اقلیما شکر تلخ نرم و نزدیک آسمان خدا بت عيار ناتاناييل براي تو مي گويم پشت بام کاهگلی سلوک مهر مهدی اخوان ثالث فروغ فرخزاد آوای آزاد کفشهایم کو ومن نیز خود را به نوشتن آلودم عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن رندنامه نوار چسب جستجوگر فارسی دهیو! لیست وبلاگ های تخصصی