روی ماه خدا را ببوس...

 
 
نویسنده : ** - ساعت ۳:٢۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٠ فروردین ،۱۳۸۸
 

برای تو می نویسم ...


 
comment نظرات ()
 
 
آری در نیایش می خوانمت
نویسنده : ** - ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٥
 

 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ بهمن ،۱۳۸٥
 

چه کسی می داند، شاید این فرداها هرگز از راه نرسند.


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ٩:۳٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٧ آذر ،۱۳۸٥
 
باور کن !

این تویی..

مسبب چشم گشودنم .. رها شدنم از رخوت ...

بهانه ام برای برخاستن ..گام برداشتن ..رفتن ٬ اما نترسیدن ..نهراسیدن ..

در باورم نمی گنجد جاری حضور همیشگی ات!

بی گمان همه زیستنم در پرتو نگاه آبی ات رنگ زندگی می گیرد .

.

.

تردید مرا ببخش ! 


 
comment نظرات ()
 
 
از سر دلتنگی ...
نویسنده : ** - ساعت ۸:٤٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ آبان ،۱۳۸٥
 

باز هم منم و حصاری تاریک که گریزی از آن نیست و سکوتی که هرگز حتی به زخم سنگی نیز آشفته نشد  

می بینی که ..پرم از ازدحام و آشوب٬پرم از حرفهای ناگفته٬پرم از بغضهای نشکفته .. ببین درست پشت همین چشمهایی که دوستش داری اشکهایی ست که روزهاست در انتظار جاری شدنند

 سنگ نزن تاب زخم ندارم .. در برم گیر..بال که بگشایی دخترانت در آغوشت آرام می گیرند


 
comment نظرات ()
 
 
پيش از پريروز شدن امروز
نویسنده : ** - ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٢۸ مهر ،۱۳۸٥
 
ديگر ساعتي بر دست ِ من نخواهي ديد! من بعد عبور ِ ريز ِ عقربه ها را مرور نخواهم كرد! وقتي قراري ما بين ِ نگاه ِ من و بي اعتنايي نگاه ِ تو نيست، ساعت به چه كار ِ من مي آيد؟ مي خواهم به سرعت ِ پروانه ها پير شوم! مثل ِ همين گل ِ سرخ ِ ليوان نشين، كه پيش از پريروز شدن ِ امروز مي پژمرد! دوست دارم كه يك شبه شصت سال را سپري كنم، بعد بيايم و با عصايي در دست، كنار خياباني شلوغ منتظرت شوم، تا تو بيايي، مرا نشناسي، ولي دستم را بگيري و از ازدحام ِ خيابان عبورم دهي! حالا مي روم كه بخوابم! خدا را چه ديده اي! شايد فردا به هيئت پيرمردي برخواستم! تو هم از فردا، دست ِ تمام پيرمردان ِ وامانده در كنار ِ خيابان را بگير! دلواپس نباش! آشنايي نخواهم داد! قول مي دهم آنقدر پير شده باشم، كه از نگاه كردن به چشمهايم نيز، مرا نشناسي! شب بخير!● يغما گلرويي
 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٥
 

 

ديريست خو گرفته ام با زندگی زمينی ام ،گمان می کردم شبيه هيچکس نيستم و زمين برای کسانيست که دلهاشان در انحصار يک عشق زمينی ست در گرو تعلقات دنيوی...

من در رويای آسمان بودم و غافل از اينکه برای رسيدن به آسمان هم، بايد از زمين گذر کرد

و اکنون زمين بستر نرميست در صبحگاهان پاييزی که مرا برای خوابی طولانی تر اغوا می کند.


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ خرداد ،۱۳۸٥
 

 

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی

که يک سر مهربانی دردسر بی

اگر مجنون دل شوريده ای داشت

دل ليلی از آن شوريده تر بی

 

”بابا طاهر عريان“

 


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ۳:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ خرداد ،۱۳۸٥
 

... همينطور که دو دستی بالشم را بغل کرده ام  پرده را کنارميزنم و به مهتاب نگاه می کنم ..مثل هميشه بالای شاخه انار..

حرف می زنم ...

می خوانم نام رحمن را و نام تو را ..نام رحمن اشک به چشم می آورد نام تو گرما به سينه .

گوش کن ! به گمانم کسی زمزمه می کند:در سرم هوای آسمان است ..در دلم هوای تو ..

.

               .

                                   .

قياس می کنم  ! چه فاصله ايست بين من تا اين سطوري که ديگر حوصله خواندنش را هم ندارم.

امشب حرفی برای گفتن بود  ..به انتظار ..اما نيامدی!


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : ** - ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٥ اردیبهشت ،۱۳۸٥
 

سينه اش را به رکن يمانی نزديک می کند ،چشمهايش را می بندد و آرام زمزمه می کند :

                                                  ” اِلهی وَ ربّی وَمَنْ لی غَيرک “

                                                                 . 

                                                                 .

...و شمارگان باقی روزهای زندگيمان...

 


 
comment نظرات ()